(سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ بيستم)
وقت ِ محلی:9:10 am
درود.
امروز رم را به مقصد ِ ميلان و مقصد ِ نهايی ِ تهران ترک می کنيم.رم شهر ِ کثيفی است.تنها برای ِ افرادی جالب است که از راه رفتن روی ِ خاکروبه های ِ تاريخ ِ جنگ ها و فتوحات ِ وحشيانه ی ِ گذشته ی ِ تاريخ لذت می برند.اين جا مانند ِ شهر های ِ ديگر ،هنر مندی را نمی بينی که گوشه ی ِ خيابان ساز بزند و يا کار ِ ديگری انجام دهد.در عوض تا دلتان بخواهد،گدا زياد دارد.هندی و پاکستانی هم زيادند.هتل ها استاندارد ِ بالايی ندارند.البته که هتل ِ عالی و کافه ی ِ عالی هم دارد،اما اين جور امکانات،شايع و فراوان نيستند.اين جا کار کنان ِ هتل،برخورد ِ خوب و محترمانه ای ندارند.مغازه دار ها هم اصلا جالب برخورد نمی کنند.انگار مشتری اصلا برايشان مهم نيست!
ديروز به واتيکان رفتيم و از کليسای ِ سنت پيترو ديدن کرديم.فعلا نمی توانم ادامه بدهم،
پس تا گاه ی ديگر،
بدرود...

محمد فلاح نيا
12/1/84